Dit is een cadeau voor mezelf



“Dit is een cadeau voor mezelf.”

Dat was mijn antwoord op de vraag van Björn wat mijn verwachtingen waren bij het begin van onze dag in de Nobele Stilte. “Een cadeau dat ik behoedzaam en nieuwsgierig ga uitpakken, om me te laten verrassen door wat eruit komt.”

Verder gaf Björn ons het advies om vooral te luisteren naar onze interne GPS. Net zoals Waze of Tomtom vindt deze interne GPS altijd de weg naar huis. En als we op die weg al eens verkeerd rijden, volgt er geen tirade van verwijten maar is het antwoord steevast: route wordt her berekend en binnen de kortste keren zet de GPS ons weer op het juiste pad naar huis. Björn voegde er nog een boeddhistische wijsheid aan toe die zegt: 

“Denk eraan, de hindernissen zijn de weg.”


Bij de nabespreking ’s avonds kon ik vertellen dat het uitpakken van het geschenk mij een dubbel gevoel had gegeven: enerzijds was het gemakkelijk geweest en net daardoor was het anderzijds ook weer een moeilijke dag. Dat kwam zo.

Tijdens het eerste deel van de dag had ik zeer duidelijk verbinding met de onderstromen die mijn leven aansturen en die ervoor gezorgd hebben dat ik hier nu, op deze plek, met deze mensen ben aanbeland. 

Een eerste stroom is mijn grote nieuwsgierigheid.


Niet in de zin van “curieuzeneuzen”, maar in de zin van leergierigheid, graag ontdekken, exploreren, verkennen. Vandaar onder meer mijn behoorlijk uit de kluiten gewassen bibliotheek, mijn regelmatig bezoek aan inspirerende websites zoals TED of Wisdom 2.0. En mijn huidig professionele statuut van Spirituele Nomade.

Een tweede onderstroom is het plezier dat ik beleef aan het kunnen delen met en de dienstbaarheid voor anderen. 

Zo was ik in mijn studententijd jarenlang actief als vrijwilliger bij de Bouworde. De afgelopen jaren was ik vrijwilliger bij Tele-Onthaal (een bijzonder boeiende, verrijkende ervaring binnen een prachtig team van tientallen vrijwilligers die dag en nacht, 24 op 24, 7 op 7 zorgen voor een luisterend oor) en als chauffeur bij de Minder Mobielencentrale. Ook het schrijven van boeken en het geven van voordrachten wordt gevoed door mijn drang om te kunnen delen, mensen te mogen prikkelen. 

Een derde onderstroom is mijn behoefte aan vrijheid, flexibiliteit en (kinderlijke) spontaneïteit. 


Vandaar dat ik in het eerste jaar van mijn professionele loopbaan zo ongelukkig was. Ik was goed op weg om een bankier te worden, zat in een nine to five job in een oubollige verstarde bank in een nog ouder, statig pand, waarvan ik me vooral het krakend parket herinner en mijnheer Bourgeois, de norse man met zijn vlijmscherpe Clarck Gable snorretje. Op zijn bureau lag ‘het boek’ waarin we bij aankomst ’s ochtends onze naam moesten inschrijven. Klokslag om halfnegen trok mijnheer Bourgeois met een venijnig genoegen een rode lijn onder de naamlijst. Als je later aankwam moest je dus noodgedwongen onder de rode lijn tekenen. Dat register bracht hij dan klokslag om negen uur naar de personeelsdienst. Als je naam regelmatig onder de rode lijn stond, kreeg je een waarschuwing. Begrijpelijk dat het telefoontje waarin prof. Jos Van Acker mij op een ochtend in oktober aanbood om zijn assistent te worden op het seminarie voor marketing van de Universiteit Gent in mijn herinnering gegrift staat als mijn V-day. Eindelijk weer de vrijheid om te studeren, te onderzoeken en te doceren.

Tijdens de zitmeditatie zag ik hoe al die stromen langzaam samenvloeien in een immense oceaan. Dat is de plek waar ik me nu in bevind: in een zee van tijd, ruimte en rust. In mijn hart voel ik dat ik thuisgekomen ben. 

Dat was het makkelijke deel van de dag. 


Daarna (kort voor de middag) begon het moeilijke deel. Want die ruimte, die vrijheid is fijn, maar ook zo leeg, zo roerloos. Dus kwam er verveling en twijfel. Heeft dit nog wel zin. I have arrived, so what? In de namiddag heb ik de stapmeditaties benut om met open blik en open hart één te worden met de prachtige omgeving. Ik was getroffen door de gulheid, de uitbundigheid, de dartelheid, de ongedwongenheid, de chaos van de natuur. Het geduld ook waarmee de paardenbloem in het gras staat wachten tot haar witte zaadwolkjes (hoe heet zoiets eigenlijk?) meegedragen worden door de wind om weer nieuwe paardenbloemen te worden. De oceaan was niet meer leeg, maar vol zichtbaar en onzichtbaar, hoorbaar en onhoorbaar leven.

Die orgie van overvloed aanschouwen zorgde voor een heerlijk warm gevoel. 


Tot plots het besef kwam: ik ben nu 65 jaar. Mijn vader overleed op 73, na een jarenlange lijdensweg in bed. Mijn moeder eindigde haar leven met grote gaten in haar geheugen tot alles, inclusief de naam en herkenning van mij en mijn zus, verdween in de grijze mistwolk die Alzheimer heet. Hoeveel goede, gezonde en bewuste jaren heb ik nog te goed? Ik hoop op een tiental, maar als ik zie hoe snel de afgelopen tien jaar voorbijgegaan zijn, is dat eigenlijk maar een peulschil. En zo maakte de vreugde en de vrijheid even plaats voor weemoed en vooral het besef dat er zonder twijfel op de oceaan nieuwe stormen zullen opduiken, evengoed als ik misschien nog nieuwe eilandjes zal ontdekken. Daarom is het goed om de veerkracht en de wendbaarheid van mijn zeilen te blijven oefenen. Zelfs al is de oceaan nu windstil.
Comments



Worstelen met de dictator

Denk jij echt dat enkel de Noord-Koreanen of de Chinezen in een dictatuur leven? Dan heb je wellicht nog nooit een uurtje naar je innerlijke dictator geluisterd. De dictatuur van de denkende geest is zo alomtegenwoordig, dat we het ervaren als een normale staat van zijn. Zoals de onderdanen van Kim Jong-Un hun immer wijze leider uitbundig bejubelen. “Ze weten gewoon niet beter,” denken we dan vol medeleven.

Een uurtje alleen in de stilte luisteren naar het geraas in je hoofd, zonder te reageren op of mee te gaan met de parade van gedachten is voldoende om je innerlijke dictator bijzonder nerveus te maken. “Heb je echt niets anders te doen? Je werkt behoorlijk op pijn zenuwen. Zal ik mijn geraas wat intenser maken zodat je een onstuitbare drang voelt om op te staan en te vluchten?” Het houdt gewoon niet op. Logisch, want de Dictator heeft al jarenlang het rijk voor hem alleen.

Het vraagt dus flink wat volharding, moed en uren van stil verzet om los te komen van de mentale dominantie van de denkende geest. De denkende geest, onze kracht en onze gesel. Zo’n 70.000 jaar geleden - het begin van de Cognitieve Revolutie- zijn we verbannen uit de Hof van Eden, sinds we hebben geproefd van de zoete vrucht van de Boom van Kennis van Goed en Kwaad, de Boom van het Denken.  Een revolutie die ons, de Homo Sapiens, ongetwijfeld heel veel voordelen heeft gebracht. Alleen is vandaag de cognitieve revolutie mede door de al even opdringerige digitale revolutie dermate doorgeschoten dat onze arme geest (de weidse open ruimte waarin het denken zijn theater opvoert) geen rust meer kent en verworden is tot een Hof van Lijden.

In de Nobele Stilte zitten helpt om langzaam los te komen van de greep van de dictator en opnieuw te leren luisteren naar en te vertrouwen in de wijsheid van je lichaam, je emoties, je milde geest. Door zo af en toe stil te staan kunnen we terugkeren uit onze ballingschap en genieten van de rust en de vrijheid van de Hof van Heden.
Comments

Een flits van verlichting?

In onze samenleving is er een eindeloos aanbod van mogelijkheden om onze geest te vermaken: van Netflix over gaming, soaps, Facebook, Pinterest en ga maar door. Wat die kanalen bieden is vaak niet meer dan kauwgom voor de ogen en de geest. We weten allemaal dat er een wereld van verschil is tussen het voedzame effect van een heerlijke, gezonde maaltijd of het kauwen op een kauwgom. De balans tussen het vermaken en het verVOLmaken van onze geest is duidelijk verstoord. Ik heb de indruk dat we meestal niet echt begaan zijn met het vervolmaken van ons mentaal kapitaal. 

Hoeveel van onze dagelijkse portie van 86.400 secondenbesteden we aan het vermaken en hoeveel aan het verVOLmaken van onze geest? 

Tijdens de 1200 seconden van mijn ochtendmeditatie werd ik me intens bewust van de immense uitgebreidheid van mijn bewustzijn. Ik was me niet alleen bewust van het zittend lichaam, maar ook van de kamer waarin ik zit, het huis, de buurt, de stad, het land, het continent, de planeet, het zonnestelsel, de melkweg, de cosmos… Een overweldigende ruimte met vooral veel leegte. En in die ruimte en die leegte schuilt mijn vrijheid om te kiezen hoe ik omga met wat zich daarin aanbiedt: mensen, objecten, geluiden, gebeurtenissen, verhalen… Die vrijheid niet alleen kennen met mijn hoofd, maar gewaar zijn met mijn hele lichaam en geest: dat ervaar ik als een flits van verlichting. Dat heb ik nog maar zelden ervaren als ik mijn geest aan het vermaken ben.

Comments

Heb jij een repetitiekot?




We vinden het doodnormaal dat artiesten een repetitiekot hebben, om hun samenspel te oefenen en om te schaven en te schuren aan hun muzikale nummers.

We vinden het doodnormaal dat voetballers een oefenterrein hebben en op oefenstage gaan om hun matchen voor te bereiden.

Hebben wij, mind workers, dan ook geen repetitiekot nodig om de processen in ons brein beter te begrijpen en onze basisvaardigheden zoals stabiliTEA, autenticiTEA, clariTEA en empaTEA te trainen en te verankeren dankzij de neuroplasticiteit van ons brein?

Want: ‘neurons that fire together, wire together’,
zoals aangetoond door menig breinscan.


Mijn repetiekot is een rustig plekje in huis, waar ik me ongestoord kan terugtrekken om te SLOW’en. Daarnaast heb ik ook een subliem repetitiekot in de Stiltehoeve in Moerkerke-Damme. De energie van die dag van samen repeteren in de stilte, werkt nog dagenlang na en geeft me een extra boost om ook thuis te blijven repeteren.
Comments

Herinneringen aan een zolderkamer


Mijn kozijn Johan woonde in een klein, laag huisje met een aanleunende schuur in Vierlinden, een landelijke wijk in Evergem. De hooizolder in de schuur was een van onze favoriete speelplekjes. Ik vond het heerlijk om te kijken hoe op een zonnige zomerse dag het gulle zonlicht binnenviel door de spleten tussen de verweerde dakpannen. Een uitbundige lichtbundel met daarin duizenden dartele, dansende stofdeeltjes.

Dat beeld kwam spontaan bij me op in mijn ochtendmeditatie: in de lichtstraal van mijn bewustzijn zag ik mijn dansende gedachten als stofdeeltjes komen en gaan.

En dan kwam het beeld van mijn vriend Marc Michils, die de afgelopen maanden twee behoorlijk pittige operaties heeft ondergaan.

En dan borrelde dat mooie zinnetje van Leonard Cohen op: 
“there is a crack in everything, that’s how the light gets in.”

Na dit half uurtje ochtendlijke verstilling typten mijn haperende vingers de boven- en onderstaande tekst. 

De stofdeeltjes zijn letters geworden…

Lieve krachtig kwetsbare vriend,

We begonnen destijds ons boek met die regel van good old Leonard.
Een regel die we wellicht pas echt kunnen bevatten als we zelf de “crack” hebben meegemaakt.

In het begin is er alleen de ruwe, brutale pijn, de angst, de onzekerheid van die crack. De crack is een donkere kloof die je soms dreigt te verzwelgen. Pas als na verloop van tijd het licht langzaam begint door te schemeren, komt het besef dat de crack een breuklijn is, met daarachter een nieuw begin.

De crack is een blijvend litteken, fysiek en mentaal, waarvan de pijn (gelukkig) geleidelijk een vage herinnering wordt.

Wat (hopelijk) blijft is het licht.

Als je met de juiste lens naar het licht kijkt, zie je het rijke spectrum aan kleuren. De kleuren van de regenboog. Het licht van het thuiskomen in je eigen leven, je eigen relatie, je eigen gezin, je eigen huis.
De rijke lichtstraal zal ongetwijfeld ook doorschijnen in je nu al waardevolle engagement bij Kom op tegen Kanker.

With love from me to you,


Erik
Comments


Een bevrijdende les in de kunst van het beeldhouwen

Ken jij de als-dan-gedachtengangen? Het zijn kronkelende, eindeloze gangen waar wij mensjes vaak in verloren lopen. Ik toon je enkele van mijn recente en oudere als- dan- gedachtengangen: “Als ik maar wat trager zou spreken, dan zouden mijn lezingen nog beter zijn.” “Als mijn linkerbeen niet zo haperde, dan zou ik me veel zekerder voelen.” “Als ik met pensioen ben, dan zal ik me vrijer voelen.” Zo kan ik nog even doorgaan.

Natuurlijk is er niets fout met het streven naar verandering, persoonlijke groei. De vraag is: is dat een verandering die ikzelf wil, of die ik doe dat om anderen te behagen? 
Anders gezegd: volg ik mijn eigen GPS of die van een ander?  En vooral: is het echt zo dat ik enkel gelukkig zal zijn ALS die voorwaarden vervuld zijn?

Onze dag in de Nobele Stilte begon met een uitnodiging van Björn om onze gedachtengangen even te bekijken in een proces met drie kwaliteiten. Starten met het focussen van de aandacht om de nodige mentale stabiliteit uit te bouwen. Blijven kijken met een open geest, geen deuren dichtgooien of ramen sluiten. Wel de nodige afstand behouden om niet meegesleurd te worden in de gedachtengangen. En als dat gebeurt, om telkens terug te keren naar de stabiele vertrekbasis. En tenslotte om daarbij een vriendelijk, vrolijk hart te behouden.

Dit proces stelt je in staat om te beginnen schrappen: welke verhalen leiden tot niets, zijn gewoon ballast? Om zo tot je zuivere, pure kern te komen. Björn gebruikte het voorbeeld van Michelangelo, die zei dat het krachtige, elegante beeld van de David al vervat zat in het blok marmer. Hij moest enkel de overbodige stukken weghakken.


Het begint al door er die dag zelf bij te zijn. Want daarvoor hebben 14 doorgaans drukbezette dames en heren af flink wat moeten schrappen en schuiven in hun agenda om zich gewoon die dag vrij te maken. Om dan even de klassieke seconden-klok te vergeten en te luisteren naar de nu-klok. Elke ademhaling een nieuwe, verse kans. Elk stapje een uitnodiging om thuis te komen.

In de nabespreking bleek dat elk van ons flink had zitten kappen en houwen in onze verhalen. Zo hadden we het overbodige evenals het essentiële minstens gezien en konden we er verder mee aan de slag.


Bij mij kwam op een bepaald moment het indringend inzicht dat niet alleen bepaalde verhalen geschrapt konden worden, maar dat op een bepaald moment ook de verhalenverteller zelf geschrapt zou worden. Dat bracht mij bij vier vragen waarop ik wellicht nooit het antwoord zal weten: hoe, waar, wanneer en met wie zal de verteller geschrapt worden? Ik weet het niet en dat niet weten was niet beklemmend, maar gaf me ruimte.
Comments (1)

welke weg zullen we kiezen?


Ik ben er vast van overtuigd dat iedere mens nood heeft aan erkenning door anderen, omdat door die erkenning zijn eigen identiteit tastbaar wordt.  De obsessie van Poetin met wat hij Roesski Mir noemt, de erkenning van de Russische ziel door de rest van de wereld, is daar een voorbeeld van.

Er zijn echter twee wegen naar die erkenning.

Poetin (en Trump en Kim Jong-un en Erdogan en Assad en ga zo maar door) gebruiken de weg van de macht. Hoewel enkele eeuwen geschiedenis ons  geleerd hebben dat die weg leidt naar veel pijn, verdriet en vaak ook vernieling van de machthebber zelf,  omdat hij sterke tegenkrachten (verzet) in gang zet.

Terwijl de andere weg, de weg van de liefde zoveel vreedzamer, minder pijnlijk en minder bloederig is. De testosteron hormonen van voornoemde heren manifesteren zich in tanks, raketten en menig ander vernietigingstuig. Daartegenover lijkt het oxytocine hormoon (knuffel hormoon) het wapen van de naïevelingen.


Het geo-politieke machtsspel dat die heren drijft ontgaat mij helemaal. Daar is mijn verstand te beperkt voor. Is er iemand op de wereld die deze bange jongentjes eens goed kan knuffelen, liefst met warme, oprechte liefde, geen vleselijke bunga-bunga en ze zo kan bevrijden van hun demonen?
Comments

De valkuilen van mindfulness 


Eigenlijk zit één van de eerste valkuilen wellicht in de naam zelf. Die laat uitschijnen dat het een verstandelijke oefening is (de mind), terwijl het eigenlijk meer een zaak is van het hart dan van het verstand. Openhearted  awareness zou dus eigenlijk beter zijn dan mindful awareness.

Een andere valkuil is dat sommigen denken dat met mindfulness alles leuker wordt.
Terwijl het vooral een oefening is om contact te maken met wat er is, zonder iets te willen veranderen aan de ervaring zelf. Kijken en gewaarzijn zonder sturen of oordelen. “Dat is er, en dat ook..” is de mantra van mindfulness. Tara Brach noemt het “attending and befriending.  Inzien dat gedachten wel echt (real) zijn, maar daarom niet noodzakelijk waar (true).

In onze westerse wereld van comfort ligt de nadruk op het wegduwen van ongemak.
De ouders die hun kinderen overdadig afschermen van pijn, verveling en ongemak noemt men de “curling ouders”, omdat ze net zoals bij het curlingspel verwoed wrijven om het pad te effenen zodat de kinderen moeiteloos door het leven kunnen glijden. Zo ontnemen ze hun kinderen de kans om te groeien en te leren. Dirk De Wachter zegt dat net de “verleuking” van de samenleving ertoe leidt dat we niet alleen minder bereid zijn, maar ook minder gewapend zijn om veerkrachtig om te gaan met de ongemakken van het leven.

Terwijl we deze bijzondere vorm van aandacht trainen groeit er op de achtergrond iets mee, namelijk onze compassie, het trillen van het hart. Terwijl NEE en het wegduwen onze spontane respons is bij het ervaren van pijn en ongemak, zorgt compassie voor een tegenovergestelde reactie: het verwelkomen, het open ontvangen, de smaak van de ervaring proeven. Wat gezien wordt, wordt gekend en dat is de poort naar wijsheid. We zetten deuren en ramen open: wat voorbijkomt komt voorbij. We hoeven de bezoekers enkel op te merken, niet te entertainen.

Compassie gaat het leed niet uit de weg.

Met dank aan Frits Van den Heuvel en Itam voor de inspiratie.



Comments




Het nut van verveling

Het is niet ongebruikelijk dat ik tijdens mijn formele meditatiebeoefening af en toe verveling ervaar, niet alleen als ik een volledige dag in stilte mediteer, maar soms ook tijdens de kortere oefenmomenten. Verveling kan zich natuurlijk evengoed manifesteren doorheen de dag: in de wachtrij aan de kassa, de wachtzaal bij de dokter, het wachten op de trein, tram of bus…

Eerder dan boos te zijn op de verveling, treed ik ze tegemoet en kijk ik of ik kan voelen of zien wat er onder die verveling schuilt. Twee bedenkingen borrelden spontaan op: verveling is verzet tegen wat er nu is en verlangen naar wat er nog niet is.

Waarom verzet tegen wat er nu is?
Omdat ik nu niets te DOEN heb, dus verzet tegen het niet-doen. Een soort horror vacui. Wat is er hier en nu dan wel? Alle aspecten van mijn mens-zijn zijn er: mijn hartslag, ademhaling, lichaamstemperatuur, spijsvertering, mijn bewustzijn… Dus is verveling dan onvrede met of verzet tegen mijn mens-zijn? Nee toch?

De kraamkliniek
Ik ervaar dat, als ik die onvrede toelaat, er ruimte ontstaat waardoor dat wat dieper in mij sluimert zich kan tonen. Wat dieper in mij schuilt is een verlangen om nuttig te zijn, zinvol te zijn. Net door dat verlangen toe te laten, niet op zoek te gaan naar verstrooiing gebeurt het wonder en krijg ik inspirerende inzichten (zoals dit tekstje).

Dus: leve de verveling, het is de vruchtbare baarmoeder voor nieuwe inzichten
Comments

Mijn spirituele zitbal


Ik begon aan onze stiltedag met heel veel goesting: een nieuw jaar, een nieuw begin en ook een aantal moedige nieuwkomers erbij. Het speelse kind in mij zat te popelen van ongeduld om er aan te beginnen. De eerste fazes van het SLOW-proces, op zoek naar mentale stabiliteit door te Stoppen en te Landen in mijn lichaam (door Björn mindfulness 1.0 genoemd) liepen van een leien dakje. Na vijf jaar regelmatig oefenen in de Stiltehoeve veroorzaakt deze zalige plek op zich al een soort Pavlov effect. De dartele puppy in mijn geest gaat braafjes in zijn hoekje zitten en als hij weer kwispelend begint rond te rennen, kan ik hem met milde hand weer naar zijn plekje begeleiden.

Mindfulness is een “escort service”, zoals Marc Wiliams zegt.

Eens mijn geest voldoende geland is, zet ik de volgende stap naar de O van SLOW-proces: het Openhartig, Onbevooroordeeld Observeren van de Onbestendigheid van mijn geest (door Björn mindfulness 2.0 genoemd). Wat domineerde was het woord “vertrouwen”. Ik had vertrouwen in het proces. Maar wat is dat “vertrouwen”? Is vertrouwen een WETEN van het verstand of een VOELEN van geest en lichaam?

Wat voedt mijn vertrouwen?
Ik zie interne bronnen: zelfvertrouwen gebaseerd op zelfbewustzijn. De inzichtsmeditatie helpt zeker om dit vertrouwen te ontwikkelen. Vertrouwen wordt dus gevoed door ervaring. Ik zie ook externe bronnen: het vertrouwen dat ik stel in de andere en dat de andere in mij stelt.

Naarmate de dag verstreek kwam ook de onderliggende oorzaak van mijn zoektocht naar vertrouwen boven water. Door een hersentrombose, vele jaren leden, heb ik leren leven met een drietal beperkingen (valt nog mee, niet?). De eerste beperking is mijn klapvoet die er voor zorgt dat ik minder vlot kan stappen. Door een acute ischias is de afgelopen maand die beperking nog erger geworden. Zo zorgde mijn klapvoet twee weken geleden ervoor dat ik in Rotterdam struikelde bij het betreden van de zaal waar ik 80 accountants zou toespreken. Ik kuste voluit de grond, maar dan wel minder elegant dan paus Johannes-Paulus dat gewoonlijk placht te doen.

Mijn bloedverdunningsmedicatie maakte er een extra bloederig tafereel van, waardoor mijn opdrachtgever in paniek een ziekenwagen belde. Geen voordracht dus, wel allerlei onderzoekingen op de spoedafdeling van het Ikazia ziekenhuis om het risico op een hersenbloeding uit te sluiten. En de toelating om pas huiswaarts te rijden met een chauffeur en op voorwaarde dat mijn vrouw mij elke twee uur zou wakker maken die nacht. Dat heeft ze gedaan, gelukkig gebruikte ze daarvoor haar iphone en niet een paar cymbalen.

Stappen met verdriet
De stapmeditatie is onvermijdelijk een confrontatie met mijn klapvoet en de ischias. Aanvankelijk zat ik in een stoel aan de kant stilletjes te wenen, deels wegens de sluimerende pijn en deels uit zelfmedelijden. Ik liet het verdriet toe en fluisterde: “ik zie verdriet” wat toch anders aanvoelt dan “ik ben verdrietig “– mindfulness 2.0, weet je wel.  Ik begreep dat verdriet. Na een tijdje heb ik het verdriet uitgenodigd om samen met mij te stappen. Na enkele passen ging ik helemaal op in die nieuwe ervaring om voor het eerst een stapmeditatie te doen met een wandelstok. Het opheffen en neerzetten van de stok zorgde voor een extra dimensie. Het speelse kind genoot met volle teugen.

Vertrouwen in de verteller?
Mijn tweede beperking ervaar ik nu terwijl ik deze tekst typ met één hand, want typen met mijn linkerhand lukt niet meer. Mijn derde beperking is er omdat de trombose blijkbaar ook mijn spraakcentrum geraakt heeft, waardoor ik soms de controle verlies over mijn spreeksnelheid. Dat maakt dat ik me onzeker voel, vooral nu ik volop werk aan een nieuwe voordracht. In de stilte werd ik me bewust dat ik wel vertrouwen heb in het verhaal (de inhoud is sterk onderbouwd) en in de voorstelling (de evenwichtige manier waarop het gebracht wordt met beeld en muziek). Blijft nu nog het vertrouwen in de verteller (mezelf).


In de stilte heb ik dat vertrouwen ervaren als een grote, beweeglijke rode zitbal die me draagt en die ik vul met mijn adem. Net zoals mijn vertrouwen deint de bal op en neer. Ik heb er nu nog meer vertrouwen in dat ik het zal opmerken als ik tijdens het vertellen te snel begin te praten (mindfulness 2.0) en dat ik dan veilig zal kunnen landen op mijn spirituele zitbal.
Comments (1)