Een liefdesverklaring

Mijn voorkeur voor de Insight Meditation app heb ik al eerder gedeeld. Ik gebruik die gratis app nu bijna drie jaar bij elke meditatiesessie, samen met ruim één miljoen andere mensen. Bij de helft van mijn sessies gebruik ik enkel de timer en de andere helft luister ik naar één van de vele duizenden begeleide oefeningen.

Naar mijn centrum
Vandaag luisterde ik bijvoorbeeld naar de Deep Centering Meditation van  Mary Maddoux. Op een bepaald ogenblik nodigt Mary me uit om één plek in mijn lichaam als centrum te kiezen om daar al mijn aandacht en gewaarzijn in te laten verdwijnen. Spontaan kwam ik bij mijn hart terecht en voelde ik een diepe, warme dankbaarheid voor dit vitale orgaan dat geen seconde rust gegund wordt. Nog voor ik geboren werd was het aan de slag.

Door enkele weeffoutjes in mijn genen is mijn hart belast met een aantal hinderlijke constructiefouten (cardiomiopathie en atrium fibrilaties). Omwille van die structurele beperkingen hebben de dokters mijn hart geholpen, door enkele verstoorde electrische leidingen uit te schakelen, een klep te herstellen en een batterij in te planten om een meer regelmatig ritme aan te sturen. Onvermoeid stuwt mijn hartje bij elke impuls van mijn pacemaker zuursstofrijk bloed door mijn hele lichaam en laat het zuurstofarm bloed los om zich te laven in de zuurstofoase van mijn longen.

Als mijn denken even stopt, stopt mijn leven niet.
Mijn hartje daarentegen mag geen seconde stoppen.
En toch heb ik vaak meer aandacht voor de banale gedachten dan voor dat vitale hart.

Dankbaarheid
Dit besef vervulde mij met een gloed van dankbaarheid die ik als een heilzame liefdesverklaring heb uitgestort over mijn hart. Ik voelde hoe mijn hele lichaam één groot kloppend hart werd. Ik kon mijn hartslag voelen van de kruin van mijn hoofd tot het puntje van mijn tenen. Mijn hart leek op te springen van vreugde.


Ik neem me voor om voortaan eens vaker op bezoek gaan
bij mijn onvermoeibare levensgezel.
Comments (1)





Wat ligt er tussen tik en tak?

Tik-tak, tik-tak, tikt de klok.
Mijn leven: een aaneenschakeling van nu momentjes,
die  mijn klok opsplitst in tik en tak.
Ook in de ruimte tussen tik en tak schuilt er een verborgen momentje.

Wat er in die stroom van momentjes gebeurt gaat altijd voorbij,
alleen de  momentjes zelf blijven komen
met elke tik en tak een nieuw begin,
een nieuw momentje.

In dat gaan en komen van momentjes gebeurt mijn leven,
of ik er nu aandachtsvol bij ben of niet.
Elk gemist momentje is een gemist stukje leven.

Tussen tik en tak kan zelfs mijn hele leven kantelen,

naar de vreugdevolle of de droeve kant.
Comments




Wat is het verschil tussen relaxatie en meditatie?


Veel mensen denken dat meditatie een vorm van relaxatie is. Dat is echter maar gedeeltelijk juist. Meditatie kan relaxerend werken, maar evengoed ook niet. Meer zelfs: het is niet omdat een meditatiesessie geen relaxerend effect had, dat die sessie daarom mislukt is. Je zou relaxatie een mogelijk aangenaam bijprodukt, geen hoofdprodukt, van meditatie kunnen noemen.


In een poging om het verschil te schetsen zou ik de vergelijking willen maken met een stoomketel. Relaxatie is dan het ventiel dat toelaat om stoom af te laten en zo de druk op de ketel tijdelijk te verminderen. Meditatie is de knop waarmee je de vlam van de brander onder de ketel bedient, waardoor je er voor zorgt dat er gewoon minder stoom opgebouwd wordt in de ketel.
Comments





Je zelf ontmoeten en ont-moeten

Ik stotter niet en je ziet ook niet dubbel. Elk woord hierboven is bewust gekozen en heeft zo zijn eigen boodschap.

No-self?
Ik schrijf je zelf en niet jezelf, want dit stukje gaat over het zelf, dat psychologisch concept waar je hele persoonlijkheid in schuilt en dat zich aan de buitenwereld manifesteert in de feestverpakking die jij je lichaam noemt. Het zelf met zijn zelfbeeld, zijn zelfvertouwen (of zelftwijfel) zijn zelfkennis (of gebrek eraan) zijn zelfinzicht (of blinde vlekken). Dat zelf ook waarvan de Buddha zegt dat het niet bestaat. (Ik beken dit no-self concept is voor mij een vorm van hogere wiskunde.)

Tijdens de stiltedag onderneem ik een poging om dat zelf te vatten en te begrijpen.

Ik ontdek dat ik er geen greep op heb en dat het zich gedraagt als een sprinkhaan op speed. Het danst nerveus van de ene gedachte naar de andere. Een ontmoeting met je zelf is als een sollicitatiegesprek met een hyperkinetische kandidaat die letterlijk van de hak op de tak springt.

Common humanity
Dan helpt het om te denken aan wat Björn bij de inleiding vertelde over ons “common humanity”: het feit dat de de geest van de Homo Sapiens in rust de neiging heeft om aan zelfkritiek te doen, te piekeren, te plannen, te herinneren. In computertermen: dat is de default status van ons brein.

De raad van Björn: begin met dat ADHD-vlooiencircus mindful op te merken en weet dat jij er verder geen schuld aan hebt dat het zich zo hitsig gedraagt (je bent nu eenmaal een Homo Sapiens). Kijk en luister met mededogen naar jezelf, met dezelfde liefde en hetzelfde begrip zoals je naar een goede vriend (of vriendin) luistert die zijn (haar) hart bij je komt uitstorten. Zo kan jij jezelf bevrijden van die vele moetens die je zelf je voorschotelt en leidt het ontmoeten met je zelf tot een ont-moeten van je zelf.


Tijdloos?
Wat mij zelf betreft: de stapmeditatie is doorgaans mijn minst geliefde onderdeel, zeker als ik in de Bosmans zaal blijf. Uit ervaring weet ik dat het gevaar bestaat dat ik op een bepaald moment loop te suffen als een zombie. De stapmeditatie werkt beter bij me als ik in de open natuur ben, zeker in het prachtige kader van de Stiltehoeve. Deze keer zorgde de frisse oktoberwind ervoor dat ik voortdurend alert bleef. Bovendien genoot ik daarna, tijdens de hele duur van de tweede zitmeditatie, van het zinderende, levendige gevoel in mijn lichaam. Bij de tweede stapmeditatie besloot ik om in de Bosmans zaal te blijven om me te verbinden met de anderen. Om mezelf te motiveren fluisterde ik in gedachten bij de start: “Komaan Erik, ’t is maar 45 minuten.” Ik zag daarbij het beeld van een gesloten, ronde wijzerplaat van een uurwerk. Plots drong het tot me door dat die gesloten kijk op de tijd een verzinsel was van mijn geest: tijd is niet gesloten, tijd vloeit en is eindeloos, dus begon ik gewoon te stappen in die vloeiende tijdstroom met in mijn hoofd een vloed aan vragen zoals: Wat is tijd? Wat bedoelen we als we zeggen: ik heb geen tijd? Of ik heb nog tijd genoeg? Of ik moet de tijd doden? Of de tijd stond stil? De vragen bleven onbeantwoord, maar dat stoorde me niet. Ik moet geen antwoord vinden: het gaat om het ont-moeten, weet je wel.

Forrest Gump

Het was weer een bijzonder inspirerende dag in de Edele Stilte, met een aantal fijne nieuwkomers die zichzelf hebben overtroffen en vast van plan zijn om er de volgende keer weer bij te zijn. Want een ontmoeting met je wispelturige zelf is telkens weer anders. Forrest Gump parafraserend zou ik zeggen: “Your self is like a box of choclates, you never know what you’re gonna get.”
Comments (1)



Hier en nu, als niets helpt, wat ga je dan doen?

Deze pittige Zen koan schotelde Björn ons voor bij de start van onze stiltedag, waar we trouwens drie nieuwkomers mochten verwelkomen (welkom Anniek, Nicola en Jeroen in de verreikende en verrijkende wereld van mindfulness). Verder stond er die dag ook nog een quote van Carl Rogers op het menu: 

“Het is een vreemde paradox: dat wat je echt accepteert, verandert.”

Het ging die dag dus over acceptatie. 

Dat is voor veel mensen een prikkeldraadwoord dat weerstand oproept omdat men het associeert met berusting, passiviteit, neerleggen bij- en dat past niet bij onze doe-vecht-cultuur.  Misschien is het beter om te spreken van “erkenning”? Erkenning van de realiteit, van de feiten. 

“Als je vanuit Antwerpen in Brussel wilt komen, helpt het als je erkent dat je nu nog in Antwerpen bent,” zei een wijs man me ooit.

De uitdaging bestaat erin om een onderscheid te maken tussen de feiten en het verhaal dat onze denkende geest toevoegt aan die feiten. Een zeer concreet en hoogst persoonlijk voorbeeld: in mei heb ik een (goedaardige) prostaat operatie ondergaan. (Mijn derde operatie in één jaar tijd, naast het vervangen van de pacemaker en het wegnemen van een niersteen.) Zoals ik door de jaren heen gewoon ben waren er ook deze keer weer een aantal complicaties, waardoor ik dezelfde  maand nog 2 keer op spoed belandde. De meest hinderlijke complicatie is echter de incontinentie. Volgens de chirurg is dit hoogst uitzonderlijk bij dit soort ingreep, maar ik weet inmiddels dat ik een uitzonderlijk lichaam heb ;-)

Bekkenbodemspier training en bio-feedback oefeningen bij de kine zouden misschien kunnen helpen. Dat doe ik nu al 3 maand, met zeer matig resultaat. Het advies van de chirurg bij mijn laatste controle: “Geduld en als het na 1 jaar nog niet is opgelost kunnen we nog altijd operatief ingrijpen.” (Slik).

Leuk vind ik dat allemaal niet, want in zo’n situatie ervaar je onzekerheid, twijfel, moedeloosheid. onmacht. Toch durf ik zeggen dat er vrij goed in slaag om afstand te nemen van mijn denkende geest die me allerlei scenario’s voorschotelt in de stijl van: Waarom ik nu weer? Dat komt nooit meer goed. Ik zal voor de rest van mijn leven klant zijn van Tena men.  

Mijn denkende geest is nu eenmaal een creatieve drama-queen
die er in slaagt om me een ruim repertoire aan zelfbeklag scenario’s voor te schotelen

Mindfulness vaardigheid

Precies op zo’n momenten pluk ik de vruchten van mijn jarenlange mindfulness training.

Mindfulness meditaties zijn een vorm van mind- én brein training. We oefenen om naar de realiteit te kijken zoals ze is (Wat is er hier nu?) én om ons bewust te zijn van onze relatie met die realiteit (Welke oordelen, opinies en verhalen vertellen we erbij?) Dat zijn de beide vleugels waarmee een mindful mind als een vlinder door het leven fladdert.

Mindfulness Paradox

Als we er dan in slagen om met een openhartige, minzame ingesteldheid te kijken naar de realiteit en de kettingreactie van sensaties, gedachten en emoties in ons lichaam en onze geest dan zorgt net deze bijzondere toestand van bewustzijn ervoor dat de ervaring zelf veranderd. Dat is de paradox waar Rogers naar verwijst. Wat je echt accepteert veranderd. 

In mijn beleving komt er dan ruimte, keuzevrijheid en rust. 


Mindful brein

En er is een bonus, want als we die vaardigheid voldoende regelmatig trainen, versterken we bovendien de neurologische verbindingen in ons brein. Die herbedrading is zelfs zichtbaar op een breinscan. Zoals de neuroloog Richard Davidson al overvloedig bewezen heeft. (*) Dat heet neuroplasticiteit: door ons denken (mind) kunnen we ons brein veranderen. In de medische literatuur zegt men: “what fires together, wires together”. Daardoor versterken we op termijn (nogmaals, het vraagt training en discipline) onze acceptatie vaardigheid en onze empathische vaardigheid, tegenover onszelf en de anderen. 

Het blijft een verdomd moeilijke vaardigheid om te trainen, omdat ze zo haaks staat op wat onze denkende geest ons graag voorschotelt: rust in plaats van onrust, ruimte in plaats van beklemming, stilte in plaats van lawaai. De Stiltedag in Damme is dus niet louter een dag van relaxatie, maar ook van “werken”. Het is voor een buitenstaander wellicht moeilijk te geloven dat we, net door gewoon stil te zitten en zeer bewust te stappen, ons aandachtsvol bewust worden van onze drukke geest, en zodoende het hierboven beschreven proces op gang brengen.

Kortom: acceptatie wil niet zeggen dat ik mij slaafs neerleg bij mijn incontinentie. Ik blijf trouw elke gelegenheid benutten om mijn bekkenbodemspier te trainen. Maar ik laat me zo weinig mogelijk  ontmoedigen of op sleeptouw nemen door de drama queen in mijn brein. Hier en nu is dat enige wat ik kan doen. En als er tranen komen ben ik dankbaar voor de wijsheid van mijn lichaam dat mijn droefheid begrijpt.

Zin om ook te komen trainen? 


De volgende Stilte-als-kompas-dag is gepland op 25 oktober. Benieuwd wat Björn ons dan zal voorschotelen. Aanmelden via www.itam.be
(*) Zie het nieuwe boek "Altered traits" van Richard Davidson en Daniel Goleman.
Comments





De verheerlijking van het extremisme

Ik doel hierbij ik niet op het moslim- of enig ander religieus extremisme, want dat wordt doorgaans in de reguliere media niet verheerlijkt. Ik richt mijn woordpijlen op het prestatie-extremisme dat in mijn beleving begonnen is met een programma zoals Tomtesteron en nu vrij gemeengoed geworden is bij diverse zenders.

Spektakelhoer
Afgaande op de trailer past het nieuwe programma met Koen Wouters ”Over Winnaars”  in de reeks van dit prestatie-extremisme. Ik beken, ik heb het volledige programma niet bekeken, want het tenen-krullend effect van de trailer was voor mij geen aanmoediging om dit gezwoeg 45 minuten lang te aanschouwen. 

Je kent ongetwijfeld het verhaal: Moeder Theresa Koen volgde Hannelore Vens, een meisje dat door een vreselijk ongeval (life is a bitch, sometimes, but not all of the time) haar beide benen verloor en die met twee kunstbenen Machu Picchu wilde bereiken en daar ook in geslaagd is. Dat levert ongetwijfeld spectaculaire beelden op en televisie is nu eenmaal een spektakelhoer. Bovendien is televisie de hedendaagse versie van la Massabielle, de grot waarin het eenvoudige herderinnetje Bernadette destijds de Maagd Maria zag verschijnen. Op televisie verschijnen zorgt voor een even impactvolle heiligmakende status. (Er is op deze wereld veel minder veranderd dan we vaak denken.)

Straatleurders
Bovendien vond het programma een verlengstuk in een soort moderne Heilige Processie, waarbij een stoet Q-music dj’s voor dag en dauw live-on-air mensen op straat overviellen om geld te schenken zodat Hannelore de extreem dure prothese zou kunnen kopen. Goed dat de burgemeester van Oostende niet in de buurt was. Die heeft toch de oorlog verklaard aan straatleurders? Een verbod dat hij tijdelijk opschort de dag dat politici beginnen belletjetrek doen of je aanklampen op de markt, waardoor je weet dat er weer verkiezingen in het verschiet liggen. Een stem ronselen heeft nu eenmaal een hoger maatschappelijk belang dan geld ronselen.

Ik twijfel er niet aan dat Hannelore een extreem zware inspanning heeft geleverd. Maar dat doen dagelijks duizenden, ja zelfs miljoenen mensen. Denk maar aan de stakkers (vaak vrouwen en kinderen) die kilometers moeten stappen op een lege maag om water te halen en die dan nadien met die loodzware last ook nog moeten terugkeren. Of zij die lijdzaam aan een ziekenhuisbed gekluisterd liggen, getroffen door een van de vele pijnlijke, verwoestende ziektes die een mens nu eenmaal kunnen treffen en voor wie een wandeling op de  gang een onbereikbare droom is, los nog van een reis naar het verre Peru.

Ik twijfel er niet aan dat het medeleven van Koen oprecht is. Wat ik wel ik betwijfel is of hij bereid zou zijn dezelfde inspanning te leveren als er geen cameraploeg aanwezig was om zijn moeder Theresa status te bestendigen. De duizenden verpleegkundigen en andere zorgverleners in de revalidatiecentra of op de kankerafdeling zijn ook inspirerende coaches, maar dan zonder een geile mediatroep in hun kielzog.

Saaie televisie
Laat ons asjeblieft ophouden met het verheerlijken en uitvergroten van het prestatie-extremisme. Veel van het ongenoegen en welzijn van de Westerse mens ligt in het feit dat wij kick-verslaafd zijn: een nog beter restaurant, een nog betere job, een nog betere vakantie, een nog beter festival, nog, nog, nog. Dit nooit-genoeg-syndroom zorgt dan wel voor genotspieken, maar die moeten steeds hoger en verder gaan, waardoor de dalen tussendoor steeds dieper en duisterder worden. Zijn dat niet de gebruikelijke kenmerken van elke verslaving?


Voor mij is het best een extreme daad als ik mij vredig kan verzoenen met de ondragelijke lichtheid van het bestaan. Alleen: dat is maar saaie televisie.
Comments



Ik bouw rustig verder aan mijn ark van NOA


Soms wordt het me echt teveel: de stortvloed aan bedreigingen, beledigingen en brutaliteiten die de media via alle mogelijke speleten en kieren over mij uitstorten. Het belachelijke, uitdagende en gevaarlijke haantjesgedrag van dat “joenk” in Noord-Korea, de tenenkrullende gebedstonde van de schijnheilige predikanten in the Oval Office, de bekvechtende partijleiders op televisie, de exhibitionistische egotrippende “zie-hoe-gelukkig- ik-ben” Fakebookberichten van mijn “vrienden” en de ranzige “kijk-hoe-belangrijk-ik- ben” opiniekeutels op Twitter

Ik heb daarom beslist om de komende maand enkele van deze digitale riolen tijdelijk af te sluiten. Ik wil de vrijgekomen tijd gebruiken om rustig verder te bouwen aan mijn Ark van NOA: oefenen om te kijken met Nieuwsgierige Openhartige Aandacht.

Nieuwsgierig
Onderzoekend, kijkend vanuit verschillende perspectieven, met de drie Plato-vragen in het achterhoofd: Is het waar? Is het nuttig? Is het niet kwetsend?

Openhartig
Met minzame mildheid, zoveel mogelijk mijn vooroordelen uitsluiten of minstens erkennen als vooroordelen.

Aandacht
Aandacht geven vraagt tijd, bijgevolg is mijn aandacht is niet onbeperkt. Het is wel het mooiste geschenk dat ik mijn geliefden kan aanbieden. Ik wil daarom zeer bewust omgaan met dit schaarse, waardevolle goed.  Aandacht geven terwijl ik, zoals Thich Nhat Hanh aanraadt, in gedachten fluister: “liefste, ik ben hier nu voor jou.” Omdat ik ervaar dat deze Nieuwsgierige Openhartige Aandacht niet alleen mezelf maar ook mijn medemensen deugd doet.

Dankzij mijn ark van NOA blijf ik overeind, niet enkel in de vloed-momenten, waarbij ik spontaan omhooggestuwd wordt op de pieken van genot, maar evenzeer in de eb-momenten waarop twijfel, weemoed en verdriet mij overvallen. Zo heb ik geleerd dat een mens nooit gelukkig kan zijn als hij voortdurend vlucht in steeds nieuwere, intensere verslavende kicks en hij niet geduldig, roerloos kan samenzijn met pijn, onzekerheid en verdriet.

Onderhoudsbeurten
Zoals elk schip heeft ook mijn Ark van NOA voortdurend nood aan onderhoud. Van het kleine onderhoud van enkele tientallen minuten elke dag tot het meer ingrijpende onderhoud tijdens de zes wekelijkse Stiltedagen die ik alvast voor de komende twaalf maanden verwachtingsvol in mijn agenda heb aangekruist.

Misschien tot dan, in Damme?

Meer info: zie www.itam.be
Comments




Facebook: een digitale strooppot?

Hoe ’s werelds grootste database gebruik/misbruik maakt van drie menselijke zwaktes.


In de jaren tachtig beleefden de direct marketingcongressen en -symposia annex beurzen echte hoogdagen. De Britten hadden hun event in Wembley, de Duitsers in Wiesbaden, de Italianen in Milaan, de Nederlanders in Maastricht, de Fransen in Parijs en de Aussies in Darling Harbour, Sydney.

DM hoogmis
Maar er was maar één echte DM-hoogmis en dat was het International DM Symposium in Montreux. Op het toppunt midden de jaren tachtig kwamen elk jaar in april een paar duizend DM-professionals afgezakt naar de oevers van Lac Leman. Tot grote vreugde van de hoteliers, restaurateurs, barhouders en Walter Schmidt, de organisator. Ik heb me laten vertellen dat dit voor de lokale middenstand het meest rendabele event was qua besteding per deelnemer. De Finnen kwamen zelfs met vliegtuigen vol om er te genieten van de eerste lentezon en van de naar hun normen goedkope alcohol. (Na twaalf uur ’s nachts werd Harry’s Bar in het Montreux Palace Hotel zelfs omgedoopt tot de Finse Ambassade.) Wat Cannes is voor de reclamewereld, was Montreux voor de DM-wereld. Ik zeg wel: was, want niet alleen het prestigieuze Symposium in Montreux is ter ziele gegaan, ook Wembley, Wiesbaden, Milaan en Maastricht zijn verzwolgen in de nevelen van de (veranderde) digitale tijden.

Een droom in Montreux
Het was in Montreux dat ik op een avond met een Whiskey Sour in de ene hand en een sigaar in de andere (ja, ik rookte toen nog pijp en af en toe een goede sigaar) in Harry’s bar zat te filosoferen met mijn Amerikaanse collega Peter Rosenwald, toen hoofd van Wunderman Worldwide. We droomden dat er misschien ooit een dag zou komen dat er wereldwijd maar één database meer zou zijn, waarin we alle prospecten zouden terugvinden. Maar, voegden we er nuchter aan toe, dat zal ongetwijfeld een droom blijven, want het verzamelen van de gegevens, de data-entry en vooral het up-to-date houden zou een fortuin kosten. Nu, amper dertig jaar later, bestaat die database weldegelijk. Ze heet Facebook en de data-entry en data-update kosten niets, want de consumenten doen het gewoon zelf. Zeer genereus, met woord en beeld, met veel plezier en zeer frequent.

Aandacht en nieuwsgierigheid

De strooppot van Marc Zuckerberg is zo in trek omdat hij dankbaar gebruik/misbruik maakt van twee zeer menselijke zwakheden: enerzijds de honger van ons ego naar aandacht en anderzijds onze grenzeloze nieuwsgierigheid. Wat die eerste zwakte betreft: het blijft me verbazen hoe groot de drang is van mensen om aan de wereld te laten weten in welk hotel/restaurant/bar ze zich nu weer bevinden, met wie ze daar zijn, wat ze gegeten of gedronken hebben en wat ze daarvan vinden. Zelf voel ik niet meteen die drang om mijn leven te etaleren op dit soort forum, maar ik laat me wel meeslepen door die andere menselijke zwakte: mijn nieuwsgierigheid. Ik ben dus een Facebook gluurder. Af en toe druk ik dan op de like-knop, zoals een schoothond likjes uitdeelt om zijn baasje te behagen, zo wil ik mijn “vrienden” behagen (en soms ook troosten of bemoedigen). Met als gevolg dat ik op mijn beurt door Facebook begluurd word want mijn “likjes” laten een digitaal spoor na. Bovendien heb ik onlangs online een product besteld dat ik op Facebook zag. Dus Zückerberg gebruikt ook nog een derde menselijke zwakheid: de verleiding tot impulsaankopen. Kortom: het is bij Facebook zoals in Las Vegas: the casino always wins. En ik weet op dit moment niet goed wat de gevolgen zijn van zo’n machtig en rijk casino voor onze samenleving.
Comments

Interesse in een recept voor een pittig SLA’tje?






Je hebt het fout als je denkt “Van Vooren gaat de culinaire toer op en treedt in de voetsporen van Jeroen Meus en Pascal Naessens.” Hoewel, aan de kijk- en verkoopcijfers van deze beide CKO’s (Chief Kitchen Officers) te zien zou ik dat misschien beter wel doen. De Belg is nu eenmaal meer geïnteresseerd in zijn maag dan in zijn brein.  Toch gaat dit stukje over “mind food”. De SLA waarover ik het hierna wil hebben heeft te maken met drie poorten om je geest weg te halen uit het eindeloze gepieker en om contact te maken met het hier en nu.

Björn haalde de inspiratie voor zijn inleidend praatje bij de start van onze stiltedag (door Björn’s zoontje ooit plastisch omschreven als de Nikskedoendag) bij Eckhart Tolle, auteur van de wereldwijde bestseller: De kracht van het Nu.

 S = stilte, L=lichaam, A = acceptatie
Ik kan uit eigen ervaring -na een hele dag oefenen- getuigen dat -bij mij althans- het proces bijna vanzelf verliep, waardoor ik zowel tijdens de zitmeditatie als de stapmeditatie in een soort heerlijke flow vertoefde.

Bijna alle stilte broeders en –zusters verklaarden bij de start dat ze –net als ik- zonder specifieke verwachtingen naar Damme gekomen waren, behalve veel nieuwsgierigheid naar wat er zich vandaag zou laten zien.  De SLA heeft daarbij geholpen.

Het Lichaam als eerste poort

“Als je ogen gesloten zijn: hoe weet jij dan waar je rechterhand nu is?” was de openingsvraag.
Eenvoudig: omdat je je hand kan voelen; misschien rust hij op je schoot en voel je dat contact, de warmte, je voelt je vingers (je kan ze desnoods wat bewegen), je voelt de ruimte in je handpalm, het contact met de lucht eromheen. Maar je kan je ook bewust worden van de binnenkant van je hand: hoe elke vinger -tot in je vingertopjes toe- bevloeid wordt met zuurstofrijk bloed, een stroom van vibrerende levensenergie.

Die oefening kan je uitbreiden naar je linkerhand en alle andere ledematen: van je voeten over je benen, je buik, je borst, je armen en je hoofd: overal zijn er triljoenen intelligente cellen actief, de wonderbaarlijke manifestatie van het leven.  Als jij je zo bewust bent van je lichaam, valt de denkende geest als vanzelf stil en ben je één met de vibrerende levensenergie.

De stilte als tweede poort

Zo glijd je bijna vanzelf binnen in het immense veld van de stilte. Je bent je niet alleen bewust van de stilte in de omgeving (de Stiltehoeve is nu eenmaal een db-arme plek) maar ook en vooral van de stille in je lichaam en je geest. Ook daar neemt het aantal db’s af. (De db’s in mijn geest noem ik de denkbubbels.) Ik voelde hoe ik opgenomen werd in-, ja af en toe zelfs verzwolgen werd door, de stilte. De stilte is  een geduldige ruimte die alles draagt: van het koeren van de bosduiven tot het ronken van het overvliegend vliegtuig.

Acceptatie als derde poort

En dan volgt de acceptatie: het aanvaarden van wat er nu is, van wat je nu ervaart. Niet noodzakelijk het leuk vinden of ermee akkoord gaan, maar wel erkennen hoe het is, zonder verzet of oordeel. Want natuurlijk liet mijn denkende geest af en toe zijn kop zien boven het SLA-veld. (Zoals bij het bedenken van het SLA-acroniem zelf). Soms werd mijn aandacht zelfs helemaal gekaapt. Maar ook dat kon ik accepteren.


Tijdens de stapmeditatie voelde ik, tussen het denken door, vooral hoe mijn lichaam schoorvoetend schreed door de stilte, hoe elk loopbaantje voor mij leeg was. Ik voelde hoe mijn voeten, mijn benen, mijn romp, mijn hoofd, samen solidair door de leegte en de stilte gleden. Geen enkel lichaamsdeel bleef alleen achter in de SLA.
Comments

Ik zat gisteren weer bij een bende rare snuiters.




De bende kwam samen zonder enig punt op de agenda.
Er was geen doel dat moest bereikt worden, er werden geen Key Performance Indicators vooropgezet.
Iedereen begon met te zeggen: ik zie wel wat er op mij afkomt vandaag.

Geen controle, geen krampachtig sturen of subtiel manipuleren.
Er was geen discussie, geen competitie, geen haantjesgedrag. Geen scherpe woorden of verwijten. Geen snedige tweets. We staarden mekaar niet aan met blikken vol vuur. We zaten zwijgzaam met gesloten ogen in een kring.

Er was geen dj, geen orkest, geen video-wall of lichtshow. Geen alcohol of andere geestverruimende middelen.
Er was stilte. Niet de ijzige, koele stilte tussen mensen die mekaar negeren of misprijzen, maar de Nobele Stilte tussen mensen die mekaar dragen, mekaar verdragen, mekaar vertrouwen.

Björn gaf kort enkele wegwijzers mee die ons konden helpen om de weg terug te vinden naar het Aardsparadijs, waar we onszelf hebben uit verjaagd, onder meer door onze gevoelens van schuld. Schuld tegenover onszelf: ik ben niet goed genoeg, ik ben geen goede vader, moeder, collega. Schuld tegenover de anderen, de wereld.

Merk op, zei Björn, dat onder elk gevoel van schuld een oordeel schuilt: een oordeel over jezelf, de ander, de wereld. Kijk naar dat oordeel.


"Accepteer was is
Laat gaan wat was 
Omarm wat komt”

Terwijl we de rest van de dag zo zwijgend samenzaten in de vertrouwde Stiltehoeve, voelde elk van ons hoe het veld van verbondenheid geleidelijk sterker werd tussen ons, als een warme, voedende bron, een tedere vlam midden in onze kring. Hoe we mekaar die dag hebben gesteund en gedragen, in Stilte.


Het was weer heerlijk vertoeven bij die bende sympathieke rare snuiters.
Comments